Potrzebujemy owoce cytrusowe (pomarańcze, cytryny, mandarynki) najlepiej bez pestek. Sparzamy we wrzątku i obieramy ze skórki. Staramy sie również obrać je z „białej” otoczki. Skórki kroimy (ja przeważnie mielę lub siekam w odpowiednich do tego urządzeniach) i wykładamy na patelnie lub do garnka, które to zalewany wodą tak aby skórki były lekko zanurzone. Wsypujemy cukru ( ja daję na oko – około 2 szklanek; cukier mozna zastąpić miodem!). Gdy zrobi nam się „mamałyga” dojdajemy owoce, również pokrojone. Całość jeszcze chwilę utrzymujemy na ogniu (najlepsza do tego jest kuchnia węglowa). Studzimy i zalewamy wódką , a najlepiej spirytusem. Odstawiamy na kilkanaście dni (pamiętajcie aby co jakiś czas mieszać czyli bełtać). Po tym czasie zlewamy do większego garnka i dolewamy wody (może być wcześniej przegotowana, wystudzona lub po prostu źródlana). Mieszamy i rozpoczynamy cedzenie. Pamiętajcie aby do wódki dolac mniej wody niż do spirytusu – tu zresztą wszystko jest według uznania. Gdy nasz nektar osiądze w garnku i na sitku lub gazie zostaną jedynie „wymoczki” rozlewamy taki trunek do czystych butelek szklanych …lub plastykowych. Zamykamy lub korkujemy i odkładamy na przynajmniej tydzień. Potem można się delektować.

Nie wszyscy lubią wódki wytrawne, więc można dodać wiecej „słodyczy”. Można też taką nalewkę spożyć od razu, ale smak będzie taki trochę „nieprzegryziony”. Ja często dodaje rozpuszczonych landrynek

Postaram się pokazać Wam jak nas zasypało

Wystarczy wziąć kawałek  chleba (może być ciemny lub jasny) starego lub świeżego, włożyć go do garnuszka i zalać ciepłą wodą (nie gorącą) i dodać pół szklanki mąki. Dobrze jest go rozgnieść oraz dodać szczyptę cukru. Odstawcie „zaczyn” na kaloryfer lub słoneczny parapet, przykrywając ścierką. Po około godzinie będzie już na tyle urośnięty, że to zauważycie. Wtedy „przeróbcie” chleb jeszcze raz (najlepiej użyć drewnianej łyżki) i znów odstawcie do wyrośnięcia. Gdy trochę podrośnie (struktura będzie jednolita) wsypcie dwie szklanki mąki, trochę soli oraz np. kminku i zróbcie „ciasto”. Gdyby było za „lejące” dodajcie więcej mąki, a gdyby było zbyt „zbite” dodajcie wody. Możecie użyć do wyrabiania ciasta miksera, ale najlepiej jest to robić ręcznie. Gdy ciasto będzie odchodziło od rąk lub gdy się już zmęczycie to znak, że Wasz chleb jest gotowy. Ja nie czekam na ponowne wyrosnięcie tylko wkładam od razu do średnio nagrzanego piekarnika (pieca chlebowego) ok. 170 stopni i piekę 15 minut po czym zwiększam temperaturę do 200 stopni i …patrzę jak się chleb zachowuje . Jeśli będzie rumiany, wkładam patyczek (wykałaczkę) i sprawdzam czy w środku jest upieczony. Przeważnie nie jest on bardzo pulchny ale za to jest idealny do wykorzystania jako spód „pizzy” czyli kanapkowe miszmasz. Spróbujcie! Taki chleb ratował niejednokrotnie w przypadku braku dostępu do świeżego pieczywa. Jako odmianę możecie spróbować upiec go w piecu z kamieni (najpierw rozgrzać trzeba kamienie przy ognisku, a potem włożyć miedzy nie przygotowane ciasto).

Witamy w Ostoi Dziejów…

miejscu, gdzie czas zatrzymał się kilkadziesiąt lat temu. U nas nie będziecie się spieszyć, a każdą chwilę będziecie celebrować wśród przepięknej i dzikiej przyrody. Tu nie dotarły udogodnienia cywilizacji, a większość codziennych czynności trzeba wykonać za pomocą własnych rąk i starych narzędzi. 

Tu rządzi MAGIA I CZAR oraz wszechobecna wiedza i doświadczenie naszych Pradziadków…Zapraszamy wszystkich tych, którzy pragną poznać stare sposoby i zwyczaje.

Mam nadzieje, że ten blog będzie się rozwijał, a ja ze swojej strony postaram sie traktować go jako pamiętnik naszego gospodarstwa agroturystyczneo o profilu artystyczno-poznawczym